Bir varmış, bir yokmuş…
Uzak diyarlarda, Renkli Orman adında büyülü bir yer varmış. Bu ormanda ağaçların yaprakları mevsimden mevsime değil, duygudan duyguya göre renk değiştirirmiş!
Bu ormanda yaşayan küçük ama çok meraklı bir tavşan varmış: Pofuduk.
Pofuduk bir sabah uyanmış ve ormanda bir tuhaflık olduğunu fark etmiş. Normalde gökyüzüne doğru parlak bir ışık saçan Orman Kalp Taşı kararmış!
Kalp Taşı karardığında ormanın renkleri de solmuş, kuşlar biraz sessizleşmiş, çiçekler hafifçe eğilmiş.
Pofuduk:
“Bu böyle gidemez! Renkleri geri getirmeliyim!” demiş ve hemen yola koyulmuş.
🐿️ Yolda ilk olarak hızlı ve zeki sincabın kapısını çalmış: Zıpzıp.
Zıpzıp, Pofuduk’a bir ipucu vermiş:
“Kalp Taşı’nın ışığı kaybolduysa, mutlaka Gökkuşağı Mağarasına gitmelisin. Çünkü ışık genelde oranın içinde saklanır.”
🦉 Sonra bilgili baykuş Minerva ile karşılaşmış.
Minerva:
“Gökkuşağı Mağarası’na girmek için cesaret gerekiyor. Korkarsan mağara kararır, ama gülümsersen yollar açılır,” demiş.
Pofuduk derin bir nefes almış, gülümsemiş ve mağaranın içine adım atmış.
Bir de ne görsün? Renkli ışık, mağaranın tam ortasında korktuğu için titreyen minik bir ateş böceğinin içindeymiş!
Ateş böceği fısıldamış:
“Ben ışığı kaybetmedim… Sadece çok korktum, ışığım söndü.”
Pofuduk hemen yanına gidip:
“Merak etme! Ben buradayım. Sen yalnız değilsin,” demiş.
Ateş böceği bu sözleri duyunca yavaşça parlamaya başlamış… önce sarı, sonra turuncu, derken bütün mağara gökkuşağı ışıklarıyla dolmuş!
Pofuduk, ateş böceğini alıp Kalp Taşı’nın yanına götürmüş.
Ateş böceği ışığını Kalp Taşı’na dokundurunca taş yeniden parlamaya başlamış. Parıldadıkça orman tekrar renklere bürünmüş: pembe yapraklar, mavi çiçekler, neşeli kuş sesleri…
🌟 Orman bir kez daha canlanmış.
Pofuduk ve ateş böceği en yakın dost olmuş.
O günden sonra ormanın ışığı hiç sönmemiş, çünkü herkes biliyormuş:
“Işığı geri getiren şey cesaret değil, sevgi ve arkadaşlıkmış.”