Bir varmış, bir yokmuş…
Güneşin hep gülümsediği, çiçeklerin melodiler söylediği bir göl kenarında Tosi adında minik bir kaplumbağa yaşarmış.
Tosi çok tatlıymış ama bir konuda üzülürmüş: Herkesten yavaş olduğu için yarışlara hiç katılmazmış.
Bir gün ormandaki hayvanlar büyük bir Neşe Yarışı düzenlemiş.
Tavşan Zıpzıp zıplamış, Sincap Fıstık koşturmuş, Kuş Cikcik gökyüzünde süzülmüş.
Tosi kenardan izlerken içinden bir ses:
“Bir kez denesem ne olur ki?”
demiş.
Cesaretini toplamış ve yarış çizgisine gelmiş.
Diğer hayvanlar şaşırsa da onu alkışlamış.
Yarış başlayınca herkes hızla ileri atılmış, Tosi ise yavaş ama hiç durmadan ilerlemiş.
Yolda çamura saplanan Fıstık’a yardım etmiş, kanadı ağaç dalına takılan Cikcik’i kurtarmış.
Yarışın sonunda tüm hayvanlar Tosi’yi bekliyormuş.
Ve kazanan Tosi ilan edilmiş!
Tosi şaşkınlıkla sormuş:
“Ama ben en sona geldim?”
Hayvanlar gülümsemiş:
“Bu yarış hız yarışı değildi… Neşe Yarışıydı.
Sen yardım ettin, gülümseyerek ilerledin ve hepimizin kalbini kazandın.”
O günden sonra Tosi, yavaş olmanın kötü bir şey olmadığını anlamış.
Önemli olanın kalbinin hızı olduğunu öğrenmiş.
